سفارش تبلیغ
صبا ویژن

88/5/14
8:7 عصر

با شکست انقلاب رنگی در ایران اوباما دیگر چه گزینه ای دارد

بدست شاپور در دسته

اختصاصی فارس/ گزارشی از تیری میسان
با شکست انقلاب رنگی در ایران اوباما دیگر چه گزینه ای دارد

خبرگزاری فارس: تیری میسان تحلیلگر مشهور غربی با تحلیل انقلاب های رنگین، جدیدترین نسخه این انقلاب را در ایران شکست خورده اعلام کرد و ادعاهای آمریکا در خصوص اعتراضات داخل ایران را به چالش کشید.


به گزارش خبرگزاری فارس، بر پایه مقاله تیری میسان در پایگاه اینترنتی ولتر نت، "انقلاب سبز " تهران جدیدترین نسخه از "انقلاب های رنگی " است، انقلاب هایی که آمریکا را قادر ساخته بدون نیاز به استفاده از زور، در چندین کشور حکومت های دست نشانده خود را تحمیل کند. او که به دو کشور مواجه با این نوع بحران مشاوره داده است، این روش و دلایل شکست آن در ایران را تحلیل کرده است: انقلاب های رنگی همانقدر انقلاب هستند که کانادادرای آبجو است. آنها شبیه واقعی به نظر می رسند، اما طعم ندارند. آنها تغییر رژیمی هستند که انقلاب به نظر می رسند زیرا قشرهای وسیعی از جمعیت را بسیج می کنند، اما به "بدست گیری قدرت " بیشتر شبیه هستند زیرا هدف آنها تغییر ساختارهای اجتماعی نیست. آنها امیدها را به سمت جایگزینی یک طبقه حاکم با طبقه دیگر، جهت اجرای سیاست های خارجی و اقتصادی طرفدار آمریکا هدایت می کنند. انقلاب سبز در تهران جدیدترین نمونه از این روند است.
نویسنده سپس به ریشه یابی مفهوم انقلاب رنگی پرداخته و می نویسد: این مفهوم در دهه 90 ظاهر شد، اما ریشه های آن در مناظره های رسمی دهه های 70 و 80 آمریکا قرار دارد. پس از یک رشته افشاگری ها درباره کودتاهای انگیخته شده از جانب سیا در سراسر جهان، و همچنین افشاگری های مصیبت بار کمیته های راکفلر و چرچ، دریاسالار استنفیلد ترنر از جانب رئیس جمهور کارتر موظف به پاکسازی سازمان و توقف پشتیبانی از "دیکتاتورهای محلی " گردید. سوسیال دموکرات های خشمگین آمریکا حزب دموکرات را ترک کرده و به رونالد ریگان پیوستند. آنها روشنفکران تروتسکیست باهوشی بودند که اغلب با مجله کامنتری ارتباط داشتند. پس از اینکه ریگان انتخاب شد، آنها را به دنبال کردن سیاست دخالت آمریکا، این بار با استفاده از روش های دیگر، متهم کرد. بدین ترتیب بود که موسسه "وقف ملی برای دموکراسی " (NED) در سال 1983، و موسسه صلح آمریکا (USIP) در سال 1984 ایجاد شدند. هر دوی این موسسات اساساً در هم پیچیده شده اند: مدیران NED در هیئت مدیره USIP هستند و بالعکس.
به اعتقاد ویNED قانونا یک سازمان غیرانتفاعی تحت قوانین آمریکاست که پول آن از طریق یک اعطای سالانه که به عنوان بخشی از بودجه وزارت خارجه مورد تصویب کنگره قرار گرفته است، تامین می شود. این سازمان به منظور ادامه کار از کمک های مالی آژانس آمریکایی توسعه بین المللی (USAID)، که بخشی از وزارت خارجه آمریکاست، نیز بهره می برد. این ساختار قانونی مشترکا از جانب سیا، MI6 انگلستان و ASIS استرالیا (و گاهاً سرویس های مخفی کانادا و نیوزلاند) به عنوان یک پوشش استفاده می شود.
NED خودش را به عنوان یک سازمان ترویج دهنده دموکراسی معرفی می کند. این سازمان به طور مستقیم یا با استفاده از یکی از چهار بازوی خود مدخاله می کند: یکی از بازوها برای براندازی اتحادیه ها، دومی مسئول فاسد کردن سازمان های مدیریتی، سومی برای احزاب دست چپی و چهارمی برای احزاب راستگرا. این سازمان همچنین از طریق بنیادهای دوست همچون بنیاد وستمینیستر برای دموکراسی (انگلستان)، مرکز بین المللی حقوق بشر و توسعه دموکراتیک (کانادا)، بنیاد Jean-Jaurès و بنیاد رابرت شومن (فرانسه)، مرکز بین المللی لیبرال (سوئد)، بنیاد آلفرد موزر (هلند)، بنیادهای فردریش ابرت، هانس سیدال و هاینریش بول (آلمان) مداخله می کند. بنابراین NED ادعا می کند که در طی حدود سی سال بیش از 6000 سازمان را در سراسر جهان فاسد کرده است. البته همه اینها را تحت پوشش برنامه های آموزشی وکمکی انجام داده است.
در مورد USIP باید گفت یک موسسه ملی آمریکایی است. بودجه این موسسه به عنوان بخشی از وزارت خارجه سالانه توسط کنگره تامین می شود. بر خلاف NED که به عنوان یک پوشش برای سه کشور متحد خدمت می کند، USIP منحصرا آمریکایی است. این سازمان تحت عنوان پژوهش درعلوم سیاسی، می تواند به سیاستمداران خارجی حقوق بپردازد.
وی درباره تأسیس موسسه آلبرت اینشتین در یک ساختار جدید و مجزا توسط USIP می نویسد: این موسسه کوچک ترویج اقدامات نرم (غیر خشونت آمیز)، در ابتدا مسئول طراحی شکلی از دفاع مدنی برای جمعیت های اروپای غربی در صورت تهاجم پیمان ورشو بود. این موسسه بلافاصله مستقل شد و مدلی را طراحی کرد که با دنبال کردن آن یک دولت - با هر ماهیت -می تواند اقتدار خود را از دست داده و فروبپاشد.
میسان درباره اولین تلاش شکست خورده برای انقلاب رنگی در سال 1989 که هدف آن سرنگونی دنگ ژیائوپینگ از طریق یکی از همکاران نزدیک او، یعنی ژائو ژیانگ، دبیر کل حزب کمونیست چین، به منظور باز کردن بازارهای چین به روی سرمایه گذاران آمریکایی و وارد کردن چین به حیطه نفوذ آمریکا بود، چنین می نویسد: طرفداران جوان ژائو به میدان تیان آنمن هجوم بردند. در رسانه های غربی آنها را به عنوان دانشجویانی غیر سیاسی معرفی کردند که برای آزادی علیه جناح محافظه کار حزب می جنگند، در حالی که در واقع این یک نزاع در داخل اطرافیان دنگ میان دسته های طرفدار آمریکا و ملیگرا بود. دنگ پس از اینکه برای مدت طولانی تحریکات را نادیده گرفت مجبور شد از زور استفاده کند. بسته به منابع خبری، سرکوب با 300 الی 1000 کشته به پایان رسید. بیست سال بعد، نسخه غربی این کودتای نافرجام هنوز تغییر نکرده است. رسانه های غربی که اخیرا سالگرد آن رویداد را پوشش دادند، آنرا به صورت یک " قیام مردمی " معرفی کرده و ابراز شگفتی کردند که مردم پکن آنرا به خاطر نمی آورند. این بدین خاطر است که در مورد این جنگ قدرت در داخل حزب چیز "مردمی " وجود نداشت. این موضوع دغدغه مردم نبود.
اما اولین انقلاب رنگی موفقیت آمیز در سال 1990 به ثمر رسید: در حالی که شوروی از هم می پاشید جیمز بیکر، وزیر خارجه، به بلغارستان رفت تا در مبارزه انتخاباتی حزب طرفدار آمریکا، که شدیدا تحت حمایت مالی NED بود، شرکت کند. با این حال با وجود فشارهای انگلستان، بلغارها - که از پیامدهای اجتماعی ناشی از انتقال از اتحاد شوروی به اقتصاد بازاری می ترسیدند - با انتخاب یک اکثریت پست کمونیست در پارلمان اشتباه مرتکب یک اشتباه فراموش نشدنی گردیدند. با اینکه ناظران جامعه اروپایی قانونی بودن روند انتخابات را تایید کردند، اپوزیسیون طرفدار آمریکا فریاد بر آورد که تقلب انتخاباتی صورت گرفته و به خیابان ها ریختند. آنها در مرکز صوفیا چادر زده و طی شش ماه بعد کشور را وارد هرج و مرج کردند، تا اینکه ژلیو ژلف (Zhelyu Zhelev) طرفدار آمریکا از سوی پارلمان به عنوان رئیس جمهور برگزیده شد.

*دموکراسی، فروختن کشور به منافع خارجی پشت حمایت مردم

نویسنده با ذکر اینکه از آن زمان، واشنگتن به تحریک تغییر رژیم ها در سراسر دنیا از طریق نا آرامی های خیابانی ادامه داده است، می افزاید: در اینجا اهمیت دارد که درک کنیم چه چیز در خطر است. در پشت عبارت تسلی بخش "ترویج دموکراسی "، هدف اقدامات واشنگتن تحمیل رژیم هایی است که بدون قید و شرط بازارهای خود را به روی آمریکا باز کرده و خود را با سیاست خارجی آن همسو نمایند. با این حال، با اینکه این اهداف با رهبران انقلاب های رنگین شناخته می شوند، اما هرگز از سوی تظاهرکنندگان مورد بحث و پذیرش قرار نمی گیرند. در صورت موفقیت آمیز بودن این بدست گیری قدرت، شهروندان بزودی علیه سیاست های تحمبل شده بر آنها شورش می کنند، هر چند برای بازگشت خیلی دیر شده باشد. به علاوه، گروه های مخالفی که در پشت حمایت های مردمی کشورشان را به منافع خارجی فروخته اند، را چگونه می توان "دموکراتیک " نامید؟
در سال 2005، اپوزیسیون قرقیزستان انتخابات مجلس را به چالش کشیده و تظاهر کانندگانی را از جنوب کشور به خیابان های بیشکک ریخت. آنها رئیس جمهور عسکر آقایف را سرنگون کردند. این "انقلاب لاله " بود. مجمع ملی، آقای کورمانبک باکیف را به ریاست جمهوری برگزید. طرفداران او پایتخت را غارت می کردند و او که قادر به کنترل آنها نبود اعلام کرد که دیکتاتور را تحت پیگرد قرار داده و وانمود کرد یک دولت وحدت ملی ایجاد کرده است. او ژنرال فلیکس کولف (شهردار سابق بیشکک) را از زندان بیرون آورده و او را نخست وزیر کرد. پس از اینکه اوضاع تحت کنترل درآمد، باکیف از شر کولف خلاص شد و منابع قلیل کشور را بدون هیچ گونه دعوت به مزایده - بلکه با رشوه های عظیم - به شرکت های آمریکایی فروخت. او در ماناس یک پایگاه نظامی آمریکایی مستقر کرد. استاندارد زندگی جمعیت کشور هرگز تا این حد پایین نیامده بود. فلیکس کولف پیشنهاد کرد با پیوستن به فدراسیون روسیه، همانند قبل، کشور را مجددا روی پای خود برگرداند. اما او را بلافاصله به زندان بازگرداندند.
وی با نقد این ادعا که برای کشورهایی که تحت یک حکومت سرکوبگر قرار داشته اند، حتی اگر این "انقلاب های رنگین " تنها ظاهر دموکراسی را به ارمغان بیاورند، به هر حال باعث پیشرفت مردم خود خواهند شد، تجربه گرجستان را مثال میزند که نشان داد رژیم های جدید می توانند خیلی سرکوبگرتر از رژیم های گذشته از آب دربیایند.
در سال 2003، واشنگتن، لندن و پاریس "انقلاب رز " را در گرجستان سازمان دادند. بر اساس طرح کلاسیک، مخالفان در شیپور تقلب در انتخابات مجلس دمیدند و به خیابانها ریختند. تظاهر کنندگان رئیس جمهور ادوارد شواردنادزه را مجبور به فرار کرده و خودشان قدرت را تصاحب کردند. جانشین او، میخائیل ساکاشویلی، کشور را به روی منافع اقتصادی آمریکا گشود و با روسیه قطع رابطه کرد. کمک اقتصادی ای که واشنگتن قول داده بود جایگزین کمک روسیه کند، هرگز نیامد. اقتصاد کشور که تا آن موقع ضعیف شده بود فروپاشید. ساآکاشویلی برای اینکه به خوشنود سازی حامیانش ادامه دهد به اعمال یک دیکتاتوری نیاز داشت. او رسانه ها را تعطیل، و زندان ها را پر کرد؛ این کارها باعث نشد که رسانه های غربی به توصیف او به عنوان یک "دموکرات " ادامه ندهند. او با ادامه این مسیر نارضایتی، تصمیم گرفت با وارد شدن در یک ماجراجویی نظامی محبوبیت خود را افزایش دهد. وی با کمک دولت بوش و اسرائیل، که پایگاه های هوایی به آن اجاره داده بود، دستور بمباران مردم اوستیای جنوبی را صادر کرد و باعث مرگ 1600 نفر شد که بیشتر آنها تابعیت روسیه را نیز دارا بودند. مسکو پاسخ داد. مشاوران آمریکایی و اسرائیلی گریختند. گرجستان ویران رها شد.
به نظر میسان مکانیزم اصلی "انقلاب های رنگی " عبارت است از متمرکز ساختن خشم مردمی بر روی اهداف مورد نظر. این جنبه ای از روانشناسی توده هاست که همه چیز را در مسیرش نابود می کند و هیچ استدلال منطقی یارای ایستادن در برابر آن را ندارد. کسی که دیوارش از همه کوتاهتر است، حداقل برای یک نسل به خاطر همه مصیبت هایی که گریبان کشور را گرفته اند سرزنش خواهد شد. پس از اینکه او تسلیم شده یا فرار می کند، اختلاف طبیعی میان طرفداران و رقبای او مجددا ظاهر می شود.
در سال 2005، در ساعاتی پس از ترور رفیق حریری شایعه ای در لبنان منتشر شد که بر اساس آن او از جانب "سوری "ها کشته شده بود. ارتش سوریه، که پس از پایان جنگ داخلی بر اساس توافق طائف حفظ نظم در لبنان را بر عهده داشت، اکنون "هو " می شد. بشار اسد رئیس جمهور سوریه، شخصا از جانب مقامات آمریکایی متهم گردید، که این کار برای افکار عمومی اثبات کننده بود. به کسانی که عنوان کردند رفیق حریری، به رغم دوره های نا آرام، همیشه برای سوریه مفید بوده و مرگ او دمشق را از یک یاور محروم ساخته است، پاسخ داده شد که رژیم سوریه به قدری شرور است که نه تنها کمک نمی کند بلکه حتی دوستانش را هم می کشد. مردم لبنان خواهان این بودند که سربازان آمریکایی بیایند و آنها را از شر سوری ها خلاص کنند. اما در کمال تعجب همگان، بشار اسد با توجه به اینکه استقرار پر خرج سربازانش دیگر خوشایند مردم لبنان نبود، تصمیم گرفت آنها را عقب بکشد. انتخاباتی برگزار شد که در آن ائتلاف "ضد سوریه " به پیروزی رسید. این "انقلاب سرو " بود. پس از آرام شدن اوضاع، همه فهمیدند که حتی اگر ژنرال های سوریه در گذشته کشور را غارت هم کرده بودند، اخراج ارتش سوریه هیچ تغییری در وضعیت اقتصادی کشور به وجود نیاورد. علاوه بر آن، کشور اکنون در خطر بود: این کشور قادر نبود در مقابل توسعه طلبی اسرائیل از خودش دفاع نماید. رهبر اصلی "ضد سوریه " یعنی ژنرال میشل عون، فکر خود را تغییر داده و به مخالفان پیوست. واشنگتن که از این امر خشمگین شده بود، برای خلاص شدن از دست عون طرح های ترور او را چند برابر کرد. میشل عون بر اساس یک خط مشی میهن پرستانه با حزب الله ائتلاف تشکیل داد. دیگر زمانش رسیده بود: اسرائیل حمله کرد.
وی با اشاره به اینکه در همه موارد فوق واشنگتن حکومت "دموکراتیک " را از قبل مهیا کرده بود، می افزاید: این امر تایید می کند که اینها در واقع به دست گیری حکومت تحت پوشش انقلاب هستند. اسامی تشکیل دهنده تیم جدید تا زمانیکه ممکن باشد پنهان نگهداشته می شود. به همین دلیل است که اشاره به بلاگردان همیشه بدون پیشنهاد یک آلترناتیو سیاسی انجام می گیرد.
در صربستان، "انقلابیون " جوان طرفدار آمریکا به منظور پنهان کردن تبعیت خود از آمریکا لوگویی را انتخاب کردند که به یک تصویر معروف کمونیستی (مشت بلند شده) متعلق بود. آنها از جمله "کار او تمام است! " به عنوان شعار استفاده کردند، که باعث برانگیخته شدن خشم علیه شخصیت اسلوبودان میلوشویچ شد. او مسئول بمباران کشور شناخته می شد، هر چند این کار توسط ناتو صورت گرفته بود. این مدل چندین بار توسط گروه هایی چون پورا در اوکراین، یا زوبر در بلاروس تکرار شد.
به اعتقاد وی با اینکه اعضای ستاد روابط عمومی وزارت خارجه آمریکا بر تصویر غیر خشن "انقلاب های رنگی " تاکید می کنند. اما برای اینکه یک اقلیت قدرت را بدست گرفته و آن را اعمال کند، همیشه باید در یک نقطه از خشونت استفاده کند. همه "انقلاب های رنگی " این کار را کردند:
در سال 2000، اسلوبودان میلوشویچ با وجود اینکه هنوز یک سال از ریاست جمهوری اش باقی مانده بود، خواستار انتخابات زودهنگام گردید. پس از دور اول، نه او و نه رقیبش اصلی اش ووژیسلاو کوشتونیکا، حائز اکثریت آرا نشدند. مخالفان بدون اینکه منتظر دور دوم باشند ادعا کردند در انتخابات تقلب شده و به خیابان ها ریختند. هزاران تظاهر کننده ، از جمله معدنچی های اهل کلوبارا (Kolubara) در پایتخت راهپیمایی کردند. دستمزد روزانه آنها بدون اینکه خودشان بدانند به طور غیر مستقیم از سوی NED پرداخت می شد. فشار تظاهرات کافی نبود بنابراین معدنچی ها با بولدوزرهایی که آورده بودند شروع به حمله به ساختمان ها کردند، بنابراین این انقلاب "انقلاب بولدوزر " نام گرفت.
در مواردی که تنش ادامه پیدا کرده و راه پیمایی های در مخالفت با تظاهرات گروه دیگر سازماندهی می شود، تنها راه حل برای واشنگتن سوق دادن کشور به سمت آشوب است. در این صورت در هر دو سمت عوامل تحریک کننده قرار داده می شوند تا به جمعیت شلیک بکنند. آنگاه هر یک از طرفین مشاهده می کند در حالیکه آنها به طور مسالمت آمیز پیش می روند، دیگران به سمت آنها تیراندازی میکنند. رویارویی گسترش می یابد. در این باره ونزوئلا مثال خوبی است.
در سال 2002 قشر مرفه جامعه کاراکاس به خیابان ها ریخته و علیه سیاست های اجتماعی هوگو چاوز تظاهرات کردند. ایستگاه های تلویزیونی خصوصی با استفاده از دستکاری زیرکانه این حس را القا کردند که یک موج عظیم انسانی بوجود آمده است. به گفته شاهدان پنجاه هزار نفر جمع شده بودند، در حالیکه به گفته رسانه ها و وزارت خارجه آمریکا تعداد تظاهر کنندگان یک میلیون نفر بود. سپس حادثه پل "لاگونو " بوجود آمد. ایستگاه های تلویزیونی به وضوح نشان دادند که طرفداران مسلح چاوز به سوی جمعیت تیراندازی می کنند. فرمانده امنیت ملی و معاون وزارت امنیت داخلی تایید کرد که "شبه نظامیان چاوز " 19 نفر را کشته بودند. او استعفا داده و خواهان سرنگونی دیکتاتور شد. رئیس جمهور بلافاصله توسط نظامیان شورشی دستگیر شد. با این حال میلیون ها نفر به خیابان های پایتخت ریختند و نظم قانونی مجددا احیا شد.
بعدا در مورد جزئیات کشتار پل لاگونو یک بررسی ژورنالیستی انجام گرفت. این تحقیق دستکاری زیرکانه تصویر را روشن کرد. به طوریکه از روی صفحات ساعت تظاهر کنندگان ثابت می شد، در آن فیلم ترتیب زمانی رویدادها عوض شده بود. در واقع، تظاهر کنندگان طرفدار چاوز زیر حمله بودند و پس از عقب نشینی سعی داشتند با استفاده از سلاح هایشان فرار کنند. عوامل تحریک کننده پلیس های محلی بودند که توسط یک سازمان آمریکایی آموزش دیده بودند. انقلاب رنگی کنیا نیز از جمله انقلابهایی است که توأم با خشونت شد.در سال 2006، NED مخالفان موای کیباکی، رئیس جمهور کنیا، را مجددا سازماندهی کرد. این سازمان هزینه ایجاد حزب نارنجی رایلا اودینگا را تامین نمود. او از حمایت سناتور باراک اوباما به همراه متخصصان بی ثبات سازی (مارک لیپرت، رئیس کنونی ستاد مشاوران امنیت ملی، و ژنرال جاناتان گریشن، نماینده ویژه کنونی آمریکا در سودان) برخوردار گردید. سناتور ایلینوی طی دیدار با اودینگا یک نسبت فامیلی مبهم با این نامزد طرفدار آمریکا ابداع کرد. با این حال اودینگا در انتخابات پارلمانی 2007 شکست خورد. او با حمایت سناتور جان مک کین، رئیس IRI (پایه جمهوریخواه NED)، صحت آرا را به چالش کشید و از طرفدارانش خواست به خیابان ها بریزند. در این هنگام پیام های متنی گمنام به رای دهندگان قبیله Luo فرستاده شدند. "کنیایی های عزیز، کیکویو آینده کودکان ما را دزدیده اند ... ما باید با آنها با تنها روشی که درک می کنند رفتار کنیم.... با خشونت. " کنیا به رغم اینکه یکی از با ثبات ترین کشورهای آفریقا بود، ناگهان در خشونت غرق گردید.
پس از روزها شورش رئیس جمهور کیباکی مجبور شد میانجیگری مادلین آلبرایت، رئیس NDI ( پایه دموکرات NED) را بپذیرد. یک سمت نخست وزیری ایجاد و اودینگا بدان منصوب شد. از آنجایی که آن پیام های دشمنی از تاسیسات کنیا ارسال نشده بودند، ممکن است از خود بپرسید کدام قدرت خارجی در پشت آنها قرار داشت.
در طول چند سال گذشته، واشنگتن با درک این موضوع که آنها در بدست گیری قدرت ناکام خواهند بود اما به دستکاری افکار عمومی و نهادهای بین المللی کمک خواهند کرد، از فرصت تحریک "انقلاب های رنگی " برخوردار بود.
به اعتقاد نویسنده آمریکا در پوشش انقلابهای رنگی برای رسیدن به اهدافش افکار عمومی مردم را منحرف کرده است.
در سال 2007، بسیای از برمه ای ها به خاطر افزایش قیمت سوخت داخلی دست به اسلحه برده بودند. هنگامی که راهبان بودایی نقش برجسته ای در تظاهرات برعهده گرفتند تظاهرات ها گسترش یافت. این "انقلاب زعفران " بود. واشنگتن نتوانست در مورد رژیم رانگون بی تفاوت باقی بماند؛ آنها به سازماندهی مردم برمه برای اعمال فشار روی چین، که در برمه منافع استراتژیکی ( خطوط لوله و پایگاه های نظامی برای جمع آوری اطلاعات الکترونیکی) دارد، علاقمند بودند. بنابراین منحرف کردن ادراک مردم از واقعیت حیاتی بود. فیلم ها و تصاویر گرفته شده توسط موبایل ها شروع به ظاهر شدن در سایت یو تیوب نمودند. این دقیقا کمبود قابلیت اطمینان آنها بود که به آنها قدرت داد، و به کاخ سفید اجازه داد تفسیر خود از اوضاع را به آنها قالب کند.
همین اواخر در سال 2008، یک تظاهرات دانشجویی که به دنبال قتل یک پسر 15 ساله بدست پلیس انجام شد، یونان را به یک توقف اجباری وادار کرد. بزودی اراذل و اوباش در حال شورش مشاهده شدند. آنها در کوزوو استخدام شده و بوسیله اتوبوس وارد یونان شده بودند. مراکز شهر تخریب شدند. واشنگتن سعی داشت به منظور حفظ انحصار سرمایه گذاری در پایانه های گازی که در حال احداث بودند، سرمایه گذاران خارجی را از سرمایه گذاری در یونان بترساند. حکومت ضعیف کارامانلیس به صورت یک حکومت با مشت آهنین ترسیم شد. فیس بوک و توییتر برای بسیج یونانی های خارج از کشور مورد استفاده قرار گرفتند. تظاهرات ها در استانبول، نیکوزیا، دوبلین، لندن، آمستردام، لاهه، کوپنهاک، فرانکفورت، پاریس، رم، مادرید، بارسلون و ... گسترش یافت.
وی درگیری های اخیر خیابانی در تهران و چند شهر دیگر ایران را نیز در زمره موارد فوق برمی شمرد که البته ناموفق بود. عملیاتی که در سال 2009 در ایران انجام شد به فهرست بلند بالای شبه انقلاب ها تعلق دارد. ابتدا در سال 2007 یک بودجه چهارصد میلیون دلاری از سوی کنگره برای سازماندهی یک "تغییر رژیم " در ایران به تصویب رسید. این علاوه بر بودجه های NED، USAID، سیا و دیگران بود. نحوه مصرف این پول نامشخص است، اما سه دریافت کننده اصلی آن عبارتند از: خانواده ...، خانواده پهلوی و مجاهدین خلق ایران.
به اعتقاد وی دولت بوش پس از تایید تصمیم اتخاذ شده از سوی ستاد مشترک ارتش مبنی بر عدم انجام حمله نظامی به ایران، تصمیم گرفت یک انقلاب رنگی در ایران راه بیاندازد.
این گزینه سپس مورد تایید دولت اوباما قرار گرفت. بدین ترتیب طرح های یک انقلاب رنگی که در سال 2002 توسط موسسه آمریکن انترپرایز به همراهی اسرائیل ترسیم شده بود، مجددا جریان یافتند. در آن زمان من در رابطه با این طرح مقاله ای نوشته بودم. در آن مقاله می توان پروتاگونیست های کنونی را تشخیص داد زیرا آن طرح از آن زمان تا کنون تغییر زیادی نکرده است. یک فصل لبنان به آن اضافه شد که در صورت پیروزی ائتلاف میهنی (حزب الله و عون)، یک شورش در بیروت پیش بینی شده بود، اما بعدا حذف شد.
این سناریو شامل حمایت گسترده از نامزد منتخب آیت الله رفسنجانی، به چالش کشیدن نتایج انتخابات، بمب گذاری های گسترده، سرنگونی رئیس جمهور احمدی نژاد و رهبری نظام، ایجاد یک حکومت انتقالی به سرپرستی موسوی، احیای سلطنت و تشکیل یک حکومت به رهبری سهراب سبحانی می شد.
بر اساس طرح های سال 2002 این عملیات تحت نظارت موریس آمیتای و مایکل لدین انجام می گرفت. این عملیات شبکه ایرانگیت را در ایران بسیج می کرد. یک زمینه تاریخی ضروری وجود دارد، ایرانگیت (موضوع ایران کنترا) یک قرارداد تسلیحاتی غیرقانونی بود. کاخ سفید می خواهد برای شورشیان نیکاراگوئه (برای مبارزه با ساندینیست ها) و ایرانی ها ( برای هر چه بیشتر طول دادن جنگ ایران عراق) سلاح بفرستد، اما کنگره جلوی انجام آنرا گرفت. سپس اسرائیلی ها پیشنهاد کردند به عنوان مقاطعه کار فرعی برای هر دو عملیات انجام وظیفه کنند. لدین، که تابعیت هر دو کشور آمریکا و اسرائیل را داراست، به عنوان یک رابط در واشنگتن عمل می کرد، در حالی که محمد رفسنجانی (برادر آیت الله رفسنجانی) همتای او در تهران بود. این اتفاق در زمینه ای از فساد گسترده روی داد. هنگامیکه این رسوایی در آمریکا منتشر شد یک کمیته تفحص مستقل به سرپرستی سناتور تاور و ژنرال برنت اسکوکرافت مسئول رسیدگی شد.
مایکل لدین یک روباه پیر است که در عملیات های سرّی زیادی درگیر بوده است. او را می توانستید در جریان ترور آلدو مورو، در رم پیدا کنید. همچنین به نظر می رسد او با ارتباط جعلی بلغارستان پس از تلاش برای ترور ژان پل دوم، یا ادعاهای قلابی تدارک اورانیوم صدام حسین از سوی نیجریه مرتبط بوده است. وی هم اکنون (به همراه ریچارد پرل و پل ولفوویتس) برای موسسه آمریکن انترپرایز، و بنیاد دفاع از دموکراسی ها کار می کند.
موریس آمیتای یکی از مدیران سابق آیپک است. او امروز نایب رئیس موسسه یهودی امور امنیت ملی (JINSA) و مدیر یک شرکت مشاور برای صنعت تسلیحاتی است.
وی سپس به سمیناری اشاره میکند که در آوریل 2007 توسط موریس و لدین به همراه سناتور جوزف لیبرمن در موسسه آمریکن انترپرایز درباره انتخابات ایران برگزار شد:. در 15 می یک سمینار جدید برگزار شد. بخش عمومی آن سمینار از یک گفتگوی میزگرد به رهبری سناتور جان بولتون در مورد "چانه زنی " بر روی ایران تشکیل شده بود: آیا روسیه قبول می کرد در ازای حذف پروژه سپر موشکی در اروپای مرکزی از سوی واشنگتن، به حمایت خود از تهران خاتمه دهد؟ یک کارشناس فرانسوی بنام برنارد هورکید (Bernard Hourcade) در این مباحثات شرکت کرد. در عین حال، موسسه یک وب سایت درباره بحران پیش رو راه اندازی کرد که هدف آن رسانه ها بود. این سایت IranTracker.org نام داشت. این سایت بخشی دارد که به انتخابات لبنان مربوط می شود.
وی بر این باور است که مجاهدین خلق ایران از جانب واشنگتن مورد استفاده قرار گرفته اند: این سازمان، که تحت حمایت پنتاگون قرار دارد، از جانب وزارت خارجه یک سازمان تروریستی محسوب می شود و از جانب اتحادیه اروپا نیز همین طور. در واقع، این سازمان مسئول یک رشته عملیاتهای وحشتناک در دهه 80، از جمله انفجار مهیبی است که به کشته شدن آیت الله بهشتی، چهار سرپرست وزارتخانه، 6 معاون وزارتخانه و یک چهارم گروه پارلمانی حزب جمهوری اسلامی منجر شد. مجاهدین خلق ایران تحت رهبری مسعود رجوی قرار دارد که ابتدا با دختر بنی صدر، رئیس جمهور سابق ایران، و سپس با مریم ازدواج کرد. مرکز آن در بیرون پاریس و پایگاه نظامی آن در عراق واقع شده است، که در ابتدا تحت امر صدام حسین بود و اکنون تحت فرمان وزارت دفاع آمریکا قرار دارد. مجاهدین خلق حملات بمبگذاری در جریان مبارزات انتخاباتی را تدارک دیده بود. آنها مسئول برانگیختن درگیری بین طرفداران حامی احمدی نژاد و رقبای آنها بودند.
اگر آشوب ادامه می یافت، ممکن بود نظام اسلامی سرنگون گردد و یک حکومت انتقالی، به ریاست میرحسین موسوی، بخش نفت را خصوصی می کرد و سلطنت را باز گرداند. پسر شاه سابق، رضا سیروس پهلوی، به تخت سلطنت می نشست و سهراب سبحانی را به عنوان نخست وزیر برمی گزید. با در نظر داشتن این طرح، رضا پهلوی در ماه فوریه با میشل توبمان، روزنامه نگار فرانسوی و مدیر دفتر اطلاعاتی Arte"sدر پاریس، و کسی که ریاست Cercle de l"Observatoire - باشگاه نومحافظه کاران فرانسه - را بر عهده دارد، تعدای مصاحبه منتشر ساخت. خوب است به خاطر بیاورید که واشنگتن طرح های مشابهی جهت احیای سلطنت در افغانستان انجام داده بود. قرار بود محمد ظاهر شاه مجددا بر تخت بنشیند و حامد کرزای نخست وزیر گردد. متاسفانه او در سن 88 سالگی به جنون ناشی از پیری مبتلا شد و نتیجتا کرزای رئیس جمهور شد. سبحانی و کرزای هر دو تابعیت آمریکا را دارا هستند. هر دوی آنها در بخش نفت دریای خزر درگیر بودند.
وی با اشاره به اینکه طرح اولیه تبلیغات به شرکای بنودار ، که یک شرک روابط عمومی است، داده شده بود، می افزاید: اما این طرح با نفوذ گلی عامری، معاون امور آموزشی و فرهنگی وزارت خارجه آمریکا، تغییر کرد. این زن آمریکایی ایرانی همکار سابق جان بولتون است. او به عنوان یک متخصص رسانه های جدید، برنامه های آموزشی زیربنایی و اینترنتی برای دوستان رفسنجانی اجرا کرد. او همچنین برای تبلیغات وزارت خارجه، به طور مشترک با BBC برنامه های تلویزیونی و رادیویی به زبان فارسی تولید کرد.
بی ثبات سازی ایران شکست خورد زیرا محرک اصلی پشت "انقلاب رنگی " به طور مناسب راه نیافتاده بود. میر حسین موسوی اغتشاشگران نتوانستند محمود احمدی نژاد را در کانون خشم مردم قرار دهند. مردم ایران در تله نیافتادند. آنها احمدی نژاد را مسئول تحریم های اقتصادی آمریکا علیه ایران نمی دانستند. بنابراین تظاهرات به تهران محدود شد. حکومت از برپایی تظاهرات در مقابل تظاهرات مخالفان خودداری کرد و اجازه داد توطئه گران خودشان را افشا کنند.
با این حال، باید توجه کرد که تبلیغات در رسانه های غربی موفقیت آمیز بود. افکار عمومی جهانی واقعا باور کرده بودند که دو میلیون ایرانی به خیابان ها ریختند، در حالیکه رقم واقعی ده برابر کمتر بود. این موضوع که گزارشگران خارجی در بازداشت خانگی بودند باعث چنین اغراق هایی شد زیرا دیگر مجبور نبودند برای ادعاهایشان مدرک ارائه کنند.
تیری میسان مقاله اش را با یک پرسش به پایان می برد: پس از چشم پوشی از جنگ و ناکامی در سرنگونی رژیم، چه گزینه دیگری برای باراک اوباما باقی مانده است؟

ویژه ‌نامه "کودتای مخملی " در خبرگزاری فارس

88/5/14
12:23 عصر

تاکید رئیس گروه دوستی پارلمانی ایران و برزیل بر تقویت روابط دو ک

بدست شاپور در دسته

تاکید رئیس گروه دوستی پارلمانی ایران و برزیل بر تقویت روابط دو کشور

خبرگزاری فارس: رئیس گروه دوستی پارلمانی ایران و برزیل در پیامی به مناسبت روز ملی این کشور، بر آمادگی گروه دوستی پارلمانی جمهوری اسلامی جهت گسترش و تقویت مناسبات و همکاری‌های دو کشور در همه زمینه‌ها تاکید کرد.

به گزارش خبرگزاری فارس به نقل از اداره اخبار و رسانه‌های مجلس، حمید رضا حاجی بابایی عضو هیات رئیسه مجلس و رئیس گروه دوستی پارلمانی ایران و برزیل با ارسال پیامی به والدیر کولاتر همتای برزیلی خود، فرا رسیدن سالگرد استقلال و روز ملی این کشور را تبریک گفت.
در پیام حاجی بابایی کولاتر آمده است: با اعتقاد به نقش حائز اهمیت مناسبات دو کشور در روابط بین المللی بر آمادگی گروه دوستی پارلمانی ایران و بر برزیل در مجلس شورای اسلامی جهت تقویت و گسترش روابط فیمابین در زمینه‌های سیاسی، پارلمانی و اقتصادی تاکید می کنم.
برزیل بزرگ‌ترین کشور حوزه آمریکای لاتین و از قدرت‌های برتر اقتصادی و صنعتی دنیاست که روابط مناسبی در عرصه‌های سیاسی، پارلمانی و اقتصادی با کشورمان داشته است.


 

88/5/14
12:20 عصر

علاقهمندی ویتنام برای گسترش روابط با تهران

بدست شاپور در دسته

سفیر ویتنام در تهران مطرح کرد؛
علاقه‌مندی ویتنام برای گسترش روابط با تهران

خبرگزاری فارس: سفیر ویتنام در تهران با بیان اینکه ایران و ویتنام پتانسیل‌های فراوانی برای گسترش روابط اقتصادی، تجاری و صنعتی دارند، علاقه‌مندی کشورش برای گسترش روابط با ایران را اعلام کرد.


به گزارش خبرگزاری فارس به نقل از روابط عمومی انجمن دوستی ایران و ویتنام، امروز «سیدکمال سجادی» ریاست انجمن مذکور با «چان چونگ خان» سفیر جدید ویتنام در تهران ملاقات کرد.
در این ملاقات رئیس انجمن دوستی ایران و ویتنام با آرزوی توفیق برای سفیر ویتنام، در جهت گسترش روابط بین ویتنام و ایران گفت: دو ملت و دولت ایران و ویتنام با وجود سوابق انقلابی و استقلال طلبی و مبارزه با قدرت‌های مداخله‌گر و با داشتن فرهنگ آسیایی و شرقی همکاری‌های منطقه‌ای و بین‌المللی خوبی دارند.
سجادی افزود: دو کشور پتانسیل فراوانی در جهت گسترش روابط اقتصادی، تجاری و صنعتی دارند و شرکت‌های ایرانی می‌توانند در طرح‌های زیرساختی ویتنام همکاری‌های ارزنده‌ای داشته باشند.
وی در ادامه ضمن توضیح در مورد برنامه‌های این انجمن، آمادگی انجمن دوستی را برای همکاری در گسترش روابط دو کشور در ابعاد علمی، فرهنگی و اقتصادی اعلام کرد و افزود: این انجمن با مساعدت وزارت امور خارجه ایران و سفارتخانه‌های ایران و ویتنام می‌تواند در تعمیق روابط موثر باشد.
چان چونگ خان سفیر جدید ویتنام با استقبال گرم از پیشنهادات رئیس انجمن دوستی ایران و ویتنام اظهار داشت: مشترکات زیادی با یکدیگر داریم و مردم ویتنام در طول مبارزات طولانی خود آمریکا را شکست داده و اکنون در جهت توسعه گام برمی‌دارند و رهبران ویتنام علاقه زیادی به گسترش روابط بین ویتنام و ایران دارند. وی گفت: وظیفه ماست که از زمینه‌های فراوان موجود برای توسعه روابط بین دو کشور در ابعاد مختلف به ویژه اقتصادی استفاده کنیم.
وی افزود: همکاری سفارت و انجمن دوستی که از نقاط قوت زیادی برخوردار است مناسب است استفاده شود.
در این ملاقات که مهندس بخارایی نائب رئیس انجمن نیز حضور داشت در مورد ظرفیت و توان شرکت‌های ایرانی برای همکاری با طرف ویتنامی مطالبی را مطرح کرد.

88/5/14
12:19 عصر

آشنایی با سلطنت عمان

بدست شاپور در دسته

به بهانه سفر سلطان قابوس به تهران،
آشنایی با سلطنت عمان

خبرگزاری فارس: سابقه تمدنی عمان منطقه‌ای که در روزگار قدیم مجان و مرژون نامیده می‌شده است حداقل به پنج هزار سال قبل و یا حتی پیش از آن بازمی‌گردد.


به گزارش خبرگزاری فارس، کشور عمان با 500/309 کیلومتر مربع مساحت در جنوب شرق شبه جزیره عربستان قرار گرفته است، از شمال غربی با عربستان سعودی (طول مرز 676 کیلومتر)، از شما با امارات متحده عربی (طول مرز 410 کیلومتر) و از جنوب غربی با یمن (طول مرز 338 کیلومتر) هم مرز می‌باشد و مجموعاً طول ساحل آن در خلیج فارس و دریای عمان 1700 کیلومتر می‌باشد.
از مجموع مساحت عمان بر اساس بررسی‌های توپوگرافی 82 درصد دره و صحرا، 15 درصد کوه و 3 درصد ما بقی سواحل دریا می‌باشد. سلطنت عمان با توجه به بافت و ساختار جغرافیایی از یک سری ویژگی‌های طبیعی برخوردار می‌باشد که همواره در طول تاریخ به عنوان موانع طبیعی نقش عمده‌ای در روند حفاظت از این کشور در قبال تهاجم بیگانگان ایفا کرده‌اند.
از نقطه نظر استراتژیکی عمان در منتهی الیه شرق و جنوب شرقی شبه جزیره عربستان قرار گرفته و از طریق ناحیه کوچک و جدا شده شبه جزیره مسندم در شمال کشور که در ناحیه جنوبی تنگه هرمز قرار دارد به خلیج فارس راه پیدا می‌کند و در واقع حضور آن کشور در خلیج فارس ناشی از اشراف بر تنگه هرمز، یعنی تنها راه ورود و خروج به خلیج فارس می‌باشد. اهمیت استراتژیک عمان علاوه بر شبه جزیره مسندم و کرانه‌های جنوبی تنگه هرمز، موقعیت آن در غرب اقیانوس هند است. علاوه بر بندر سلطان قابوس جزایری با موقعیت استراتژیک در طول سواحل عمان وجود دارد که عمده‌ترین آنها مصیره و کوریا موریا است که مهمترین پایگاه‌های دریایی و هوایی در غرب اقیانوس هند بشمار می‌آیند، ویژگی‌ جغرافیایی عمان سبب شده تا از نظر تاریخی ارتباط آن با سایر کشورها تنها از طریق دریا صورت گیرد که همین زمینه دسترسی آن به سرزمین‌های خارجی را از طریق سواحل طولانی این کشور فراهم کرده است.
بر اساس سرشماری سال 2003 جمعیت عمان بالغ بر 391/331/2 نفر می‌باشد که از این میان 318/779/1 میلیون نفر عمانی و 073/552 نفر خارجی می‌باشند. جمعیت این کشور در مقایسه با سرشماری ده سال قبل، سال 1993 به میزان 092/296 نفر افزایش یافته است که این امر بیانگر نرخ رشد 1/1 درصدی جمعیت در مقایسه با نرخ رشد 3 درصدی آن بر اساس سرشماری سال 1993 می‌باشد، زبان رسمی مردم عمان عربی می‌باشد که در کنار آن زبان‌های انگلیسی، بلوچی، اردو و لهجه‌های هندی نیز استفاده می‌شود. از نظر ترکیب قومی عرب‌ها با 3/76 درصد بیشترین میزان جمعیت کشور را به خود اختصاص داده‌اند و مابقی 7/23 درصد جمعیت این کشور از قوم بلوچ، جنوب، آسیای (هند، پاکستان، سریلانکا و بنگلادش) و آفریقایی می‌باشند، از نظر ترکیب دینی نیز 75 درصد جمعیت این کشور را مسلمانان اباضی، 20 درصد مسلمانان سنی، 3درصد مسلمانان شیعه و مابقی را هندوها و سایر مذاهب تشکیل می‌دهند. مسلمانان سنی غالباً در منطقه صور و مناطق اطراف آن و در ظفار زندگی می‌کنند که بخش عمده‌ای از مسلمانان غیر اباضی را تشکیل می‌دهند، شیعیان در منطقه ساحلی باطنه و نیز در مناطق مسقط زندگی می‌کنند. این اقلیت شامل لواتی‌ها یا خواجه‌ها، بحارنه و عجمی‌ها می‌باشد.

* * * سیاست و حکومت در عمان
قابوس بن سعد سلطان عمان در 18 نوامبر سال 1940 میلادی متولد شد، وی هشتمین سلطان عمان از خاندان آل بوسعید از نوادگان احمد بن سعد البوسعید بنیانگذار سلسله ابوسعید (1744 میلادی) است که معتقد بود عمان را در انزوا و عقب ماندگی نگاه داشته، برکنار و زمام امور را به دست گرفت. عمان در دوران حکومت 39 ساله سلطان قابوس شاهد پیشرفت‌های متوازن و چشمگیری در ابعاد مختلف به ویژه در زمینه های توسعه‌ای، عمرانی و اقتصادی بوده است.

* * * ساختار سیاسی
ماهیت حکومت عمان، سلطنت است و همه امور در شخص سلطان خلاصه می‌شود. امور جاری کشور طبق فرامین صادره از سوی سلطان اداره و هدایت می‌شود، تمام قوانین و تصمیم‌گیری‌های مهم با فرمان سلطان صادر می‌شود و تمامی آنها لازم الاجراست. قوانین، احکام و فرمان‌ها از جانب شخص سلطان به تصویب می‌رسند، پیمان‌ها، قراردادها و منشورهای بین‌المللی پس از تائید و امضای سلطان به طور رسمی اعلام می‌شوند، سلطان در تصمیم‌گیری‌های خود از مشورت با وزراء (شورای وزیران) و نمایندگان مجلس (مجلس شورا و مجلس الدوله) بهره می‌گیرد.
سلطنت عمان تا نوامبر سال 1996 میلادی فاقد قانون اساسی بود و تنها براساس فرامین سلطانی که در آن چگونگی تشکیل وزارتخانه‌ها و نهادهای دولتی مشخص شده بود، اداره می‌شد. بدنبال صدور فرمان قانون اساسی متشکل از هفت فصل و 81 ماده نظام سلطنت عمان موروثی تعیین شد، بر اساس ماده 41 این قانون شخص سلطان رئیس کشور و فرمانده کل نیروهای مسلح بوده، دارای مصونیت است، احترام به او واجب و اوامر وی مطاع است. وظایف سلطان بر اساس همین قانون بسیار گسترده می‌باشد. به طور خلاصه سلطان مسئول حفظ استقلال و تمامیت ارضی، حراست از امنیت داخلی و خارجی، تضمین حقوق و آزادی های شهروندان، حمایت از حکومت قانون، هدایت سیاست کلی کشور، اتخاذ اقدامات لازم برای مقابله با تهدیدات امنیتی نسبت به یکپارچگی ملی و شهروندان عمانی، اعلام حالت فوق العاده یا بسیج عمومی و جنگ و صلح، معرفی قوانین، تصویب معاهدان و موافقتنامه‌های بین‌المللی، اعلام رسمی بودجه عمومی دولت و عفو یا تخفیف مجازات‌ها می‌باشد. همچنین وی رئیس شورای وزیران است و اختیار نصب و عزل معاونین نخست وزیر، وزراء معاونین، وزراء مدیران کل وزارتخانه‌ها، قضات عالیرتبه و سفرا را بر عهده دارد.
تشکل‌های اداری و سیاسی حکومت که زیر نظر مستقیم سلطان قرار دارد شامل بخش‌های ذیل می‌باشد.
قوه مجریه:
شورای وزیران سلطنت عمان متشکل از 27 وزیر، بالاترین مقام اجرایی است که تمامی قدرت و اختیارات آن از سوی سلطان شخصا انتخاب می‌شوند و در برابر وی نیز مسئولیت دارند. سلطان قابوس در حال حاضر علاوه بر ریاست کشور، فرماندهی عالی نیروهای مسلح و پلیس سلطنتی، پست‌های نسخت وزیری، وزارت دفاع، وزارت خارجه، ریاست شورای توسعه، شورایعالی قضایی و شورایعالی ذخایر انرژی و امور مالی را نیز در اختیار دارد البته افرادی همانند فهد بن محمود آل سعید به عنوان معاون نخست وزیر در شورای وزیران، یوسف بن علوی بن عبدالله به عنوان وزیر مسئول در امور خارجی و سید بدر بن سعود البوسعیدی به عنوان وزیر مسئول در امور دفاعی به نیابت از سلطان انجام وظیفه می‌کند.
بر اساس تقسیمات کشوری و اداری، عمان دارای 61 ولایت در چهار استان مسقط، ظفار، مسندم و البریمی و پنج منطقه باطنه، ظاهره، شرقیه، داخله و الوسطی می‌باشد. اداره هر کدام از این ولایت‌ها بر عهده والیان است که از سوی سلطان انتخاب و در برابر سعود بن ابراهیم البوسعیدی وزیر کشور مسئول و پاسخگو هستند. استانداران که در راس استان‌های چهارگانه قرار دارند خارج از سیستم وزارت کشور و زیر نظر مستقیم سلطان انجام وظیفه می‌کنند.
قوه مقننه:
سیستم پارلمانی عمان در مجلس و متشکل از مجلس شورای نمایندگان و مجلس الدوله سنا می‌باشد. بر اساس ماده 58 قانون اساسی این دو مجلس با هم مجلس عمان را تشکیل می‌دهند که از جایگاه و هویت حقوقی مستقل برخوردار است و هرگاه که سلطان مصلحت بداند به منظور بحث و بررسی پیرامون مسائل مشخص تشکیل جلسه می‌دهند. مجلس عمان نتایج خود را در قالب توصیه به سلطان ارائه می‌کند، افتتاح نشست مجلس توسط شخص سلطان و با حضور کلیه اعضای مجلسین، خاندان سلطنتی، فرماندهان نیروهای مسلح و شورای وزیران صورت می‌گیرد. مجلس شورای عمان دارای 86 نماینده می‌باشد که انتخاب آن هر چهار سال یکبار به صورت مستقیم والکترال برگزار می‌شود، ششمین دوره انتخابات مجلس شورای سلطنت عمان آبان ماه سال 1386 در 102 حوزه انتخاباتی برگزار شد.
از جمعیت بومی 700/1 میلیون نفری عمان تعداد افراد شرکت کننده در انتخابات 388683 نفر می‌باشند که برای انتخاب 86 نماینده مجلس شورای اسلامی به پای صندوق‌های رای رفتند، بر طبق قانون وظایف مجلس شورا بررسی پیش نویس قوانین، اصلاح قوانین، طرح‌های توسعه پنج ساله، تعیین نیازمندیهای ولایت‌ها، حفاظت از محیط زیست و آلودگی، توسعه و افزایش خدمات و وسایل رفاهی برای شهروندان و ارائه پیشنهاد و ارتباط با توسعه اقتصادی کشور بدون دخالت در مسائل دفاعی، سیاست خارجی و موضوعات حساس می‌باشد. مجلس برای رسیدن به این اهداف و وظایف، دارای ابزارهایی همچون استماع گزارش سالانه وزراء، جلسات بحث و بررسی با حضور وزراء و مسئولان مکتوب می‌باشد. ریاست مجلس شورا از سوی سلطان انتخاب می‌شود.
مجلس الدوله دارای 59 نماینده شامل 14 نماینده زن می‌باشد که دوره آن همانند مجلس شورا چهار سال است. اعضای این مجلس که عموماً از بین بازنشستگان، وزرای سابق و کسانی که از حسن شهرت و تجربیات مدیریتی مطلوبی برخوردار هستند از سوی سلطان تعیین می‌شوند و در برابر وی نیز سوگند یاد می‌کنند، این مجلس به منظور توسعه و غنای روند شور و مشورت در سیستم پارلمانی عمان ایجاد شده و به همکاری نزدیک با مجلس شورا می‌پردازد، مجلس الدوله برخی پیشنهادها و توصیه‌ها را به سلطان عرضه می‌کند.
قوه قضائیه:
نظام قضایی عمان بر اساس شریعت (قوانین قرآن و تعلیمات اسلامی) بنا نهاده شده است. دادگاه‌های عمان زیر نظر وزارت دادگستری به سرپرستی محمد بن عبدالله الهنای فعالیت می‌کنند، این دادگاه‌ها مشتمل بر دادگاه عالی، دادگاه استیناف، دادگاه ابتدایی می‌باشند که روسا و قضات آنان از سوی سلطان انتخاب می‌شوند. دادگاه امنیت کشور به منظور رسیدگی به جرایم نظامیان و کارکنان نیروهای مسلح سلطنتی در فوریه 2003 میلادی تشکیل شد، ریاست این دادگاه بر عهده هلال بن حمد البوسعیدی مشاور دولت و از اعضای خاندان سلطنتی می‌باشد.

88/5/14
12:18 عصر

حزب الله برای مقابله با تهدیدات رژیم صهیونیستی آمادگی کامل دارد

بدست شاپور در دسته

یخ نعیم قاسم:
حزب الله برای مقابله با تهدیدات رژیم صهیونیستی آمادگی کامل دارد

خبرگزاری فارس: معاون دبیرکل حزب‌الله تهدیدات رژیم صهیونیستی علیه لبنان را "جنگ روانی " دانست و گفت:«اگر رژیم صهیونیستی تصور می‌کند که با تهدیداتش، ما را می‌ترساند در خیال باطل به سر می‌برد.»


به گزارش فارس به نقل از پایگاه خبری "المنار "‌، ‌ "شیخ نعیم قاسم " دیروز در مراسم بزرگداشتی که در ضاحیه جنوب بیروت برگزار شد، گفت: پیروزی مقاومت اسلامی بر اسرائیل با گزافه‌گویی‌های اسرائیلی‌ها همراه بود که این روزها از ایهود باراک وزیر جنگ و برخی مقامات می‌شنویم.
وی افزود: اسرائیلی‌ها می‌خواهند پس از سه سال بگویند پیروز جنگ بوده‌اند اما از سوی دیگر گزارش "وینوگراد " و شکست واقعی خود را نظاره‌گر هستند و طی این سه سال گذشته به شکست خود اعتراف داشتند، اما امسال در تبلیغات رسانه‌ای خود را پیروز اعلام کردند و این امر هیچ فایده‌ای بر ایشان ندارد چون آنها از لحاظ نظامی، سیاسی، روانی و اخلاقی کاملا شکست خورده‌اند و اما ما از لحاظ نظامی، فرهنگی، ایمانی و سیاسی پیروز شدیم و شکست اسرائیل و پیروزی ما به حول و قوه الهی همچنان ادامه خواهد داشت.
شیخ نعیم قاسم تاکید کرد: تاثیرات پیروزی حزب‌الله در جنگ 33 روزه در سه شکل آشکار است: نخست اینکه حزب الله مانع شد که لبنان برای اجرای طرح خاورمیانه جدید یا دیگر توطئه‌ها علیه منطقه به صحنه آمریکا و اسرائیل مبدل شود . دوم اینکه جنگ 33روزه قدرت مقاومت،ارتش و ملت را نشان داد و سوم اینکه جنگ 33 روزه نشان داد که مقاومت پایه و ستون کشور است و هیچ کشوری بدون مقاومت قدرتمند نخواهد بود و این مقاومت به بخش غیرقابل مجزای استقلال، عزت و سربلندی لبنان تبدیل شده است.
معاون دبیرکل حزب‌الله تاکید کرد: اگر رژیم صهیونیستی گمان می‌کند که با تهدیداتش، ما را می‌ترساند در خیال باطل به سر می‌برد و ما می‌دانیم که این تهدیدات اهداف روانی برای رژیم صهیونیستی به همراه دارد اما باید گفت نه آنها با این تهدیدات به اهداف روانی خود دست می‌یابند و نه می‌توانند مقاومت و ملت ما را بترسانند.
شیخ نعیم قاسم بر آمادگی کامل حزب الله لبنان برای رویارویی با تهدیدات رژیم صهیونیستی تاکید کرد و گفت: ما برای مقابله با همه چالش‌ها و تهدیدات اسرائیل آماده‌ایم و سربلند می‌مانیم و سرزمین‌های اشغالی را از چنگ دشمن آزاد می‌کنیم و اگر اسرائیل دوست دارد، می‌تواند شانس خود را بار دیگر امتحان کند تا شاهد شکست جدیدی باشد.

   1   2   3   4   5   >>   >